bevalling

Bij deze foto voel ik soms nog steeds de tranen in mijn ogen springen,
want vlak na dit moment stroomde de kamer vol met artsen omdat het met Liz niet goed ging.Maar eerst terug naar het moment dat ik eindelijk werd ingeleid.
Op donderdag 6 juli had ik dan eindelijk de afspraak. Om 8 uur in de ochtend mochten wij ons melden in het moeder kind centrum.
Ik werd meegenomen doorneen verpleegkundige naar een kamer waar even later de verloskundige zou komen.
Omdat ik er al vanuit ging dat er op deze dag niks zou gebeuren is Niels gaan werken en is mijn moeder meegegaan.
Nou ik mocht gaan liggen op het bed en werd eerst weer onderzocht. Dat was ik na al die dagen nu wel gewend, bloed prikken ,ctg scan en natuurlijk bloeddruk checken.
Toen dat allemaal achter de rug was kwamen de bewuste steunbeugels tevoorschijn. En je raadt het al, daar mochten mij benen in en ik moest ontspannen gaan liggen “dat gaat toch iets minder makkelijk dan gezegd hoor”.
Er werd een ballon in mijn baarmoedermond gebracht en ik mocht met een slangentje tussen mijn benen weer naar huis.
Op wat lichte krampen na merkte ik hier weinig van helaas.
Dus toen wij vrijdagmorgen vol goede moed naar het ziekenhuis gingen – want nu had Niels wel vrij genomen – was het een tegenvaller dat er helemaal niks was gebeurd, behalve dat de ballon eruit was gegaan en dus niks kon doen.
Dus heel teleurgesteld werd er weer een nieuwe geplaats en zouden wij weer naar huis mogen, ik moest alleen even wachten op de laatste controles.
Maar toen kreeg ik ineens krampen en niet zomaar krampen maar echt krampen die ik moest wegpuffen en de meter naast mij gaf ook met regelmaat de heftigheid aan.
Dus zou het dan toch gaan gebeuren vandaag?
Niet veel later kwam de verloskundige kijken hoe het ging en wat bleek de ballon was er weer uit. Maar  omdat ik nu 3 cm ontsluiting had, mocht ik toch blijven en we zouden even aankijken hoe dit verder zou gaan.
Ik zou hou dit gedeelte voor jullie even kort want dit werd een hele lange dag die in het teken stond van weeenstormen die zo ontzettend pijn deden en waar geen einde aan kwam en ik tot overmaat van ramp bleef hangen op 3 cm.
Er werd besloten dat ik moest blijven voor de nacht en Niels werd na deze vreselijke dag naar huis gestuurd. Ooh wat vond ik dat erg en wat heb ik liggen huilen in mijn bed want ik was zo moe en bang. Bang omdat er werd gezegd dat alles nu wel geprobeerd was voor een inleiding en niks echt werkte voor mij, dus ik moest rekening houden met een keizersnee.
En daarna werd er vrolijk slaap lekker gezegd.
Maar iets tegen 4en en voor de mensen met een gevoelige maag scrol even door, kreeg ik kramp en ben ik naar de wc gegaan en daar verloor ik een deel van mijn slijmprop.
Daarna ben ik gelukkig nog 2 uur in slaap gevallen en werd ik door Niels weer wakker gemaakt.
Niet veel later kwam er een verloskundige aan bed en die vertelde me dat het er eindelijk beter uitzag en dat ze zo mijn vliezen gingen breken.
Dus ik belde snel mijn moeder wakker want die wilde ik er ook graag bij hebben.
Nadat ze je vliezen breken heb je zelf een uur de tijd om weeën te krijgen, jullie raden het vast wel dat gebeurde natuurlijk niet want hè het zou eens een keer makkelijk gaan.
Vervolgens na dat uur kreeg ik een infuus in mijn arm en werden weeën opwekkers toegediend.
Die weeën waren zo heftig ik kon ze nergens opvangen niet in bad, douche, wc ,bed, of een bal gewoon nergens.
En ja hoor ik kwam weer in een weeënstorm en kwam er ook niet meer uit en na 3 uur non-stop weeën te hebben kwamen ze weer kijken en wat bleek nog steeds 3 cm….
Er knapte iets in mij, ik was nu al zo moe en had zoveel pijnen dacht hoe ga ik dit ooit overleven (lekker dramatisch) maar zo voelde ik me echt.
Ik schreeuwde om een ruggenprik die kreeg ik gelukkig na 2 uur wachten, maar daarna ging het zo snel.
De ruggenprik zat er voor niks in want ik ging binnen een half uur van 3 cm naar 10 en ik wilde gaan persen.
Dus naar 40 minuten flink persen en op de achtergrond de muziek van Justin Bieber werd op 16:31 Liz geboren.
Maar zoals ik in het begin al zei toen begon de ellende pas, de navelstring zat rond haar nekje en ze kwam dus blauw/paars en stil op de wereld.
Wat er toen gebeurde was zo heftig allemaal, er werd geschreeuwd “kind met slechte start” en binnen een paar minuten stond heel de kamer vol artsen en werd ze van mijn borst afgerukt.
Die minuten duurde een eeuwigheid tot ze eindelijk begon met huilen en snel werd ze meegenomen naar een andere kamer.
Niels ging met haar mee en mijn moeder bleef bij mij omdat ik flink gehecht moest worden.
Omdat het nu anders te lang gaat worden vertel ik jullie volgende week hoe dit verder ging.

Hebben jullie ook zoiets heftigs meegemaakt tijdens jullie bevalling?
Laat het achter in de comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *