Eerste keer zonder Liz

Dit vergeet ik nooit meer en ik denk mijn ouders ook niet haha.
Toen Liz pas 2 weken oud was, moest ik haar helaas al wegbrengen naar mijn ouders.
Ik nog vol hormonen bracht haar (dacht ik toen) voor een middag naar mijn ouders.Helaas toen Liz nog maar 2 weken oud was moesten wij Niels zijn hond DJ laten inslapen.
Dus ik bracht Liz op tijd al naar mijn ouders, zodat ik daar nog even kon blijven. Maar toen was toch echt het moment daar om weg te gaan zonder mijn meisje. Ondanks dat ik wist dat ze in super goede handen was, kon ik toch niet weg komen.
Dus mijn moeder wees me toch de deur en na 100x zwaaien voor het raam liep ik met tranen over mijn wangen naar huis.
Zoals jullie wel begrijpen hadden wij echt een hele heftige middag. Eenmaal thuis waren wij nog op van verdriet.
Dus ik ging Liz weer ophalen bij mijn ouders en dat was natuurlijk allemaal goed gegaan. Ze heeft heerlijk heel de middag geslapen en gekroeld en niet gehuild.
Maar eenmaal thuis veranderde Liz echt in een ander kind. Ze was zo overstuur en bleef maar huilen.
Wat wij ook deden niks hielp. Omdat ik nog vol hormonen zat en verdrietig was door het overlijden van DJ stortte ik volledig in. Dat hielp bij Liz natuurlijk helemaal niet.
Ik in grote paniek mijn moeder gebeld en binnen 5 minuten stonden mijn ouders op de stoep. Wat denk je, mijn moeder had Liz vast en ze was stil.
Dus mijn ouders stelden voor om Liz mee te nemen voor de nacht, omdat ze waarschijnlijk ons verdriet te veel voelde.
Dus op het moment dat ik daar eindelijk mee had ingestemd, stortte ik voor de tweede keer helemaal in en man wat voelde ik mij een slechte moeder.
Want wie geeft haar baby van 2 weken nu al mee! Ze kan toch niet zonder haar moeder???
Mijn moeder had ineens weer haar eigen kleine meisje terug die ze moest troosten haha.
En nadat ik 100 keer had geappt of alles toch wel goed ging, mocht ik van mijn moeder geen berichtjes meer sturen. wij moesten samen even rustig de dag verwerken en gaan slapen, zodat we de volgende dag weer fit waren voor ons meisje.
Dat heeft zeker geholpen en zijn we eind van de morgen ons meisje weer op gaan halen.
Ze had het super leuk gehad bij opa en oma en heeft goed geslapen.
Deze foto kreeg ik in de ochtend toe gestuurd en dat zegt al wel genoeg he?

Nog nooit voelde ik me zo’n slechte moeder als die dag, kennen jullie dit gevoel?
Ik hoor het graag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *