Roze wolk?

De beruchte roze wolk, als ik heel eerlijk ben heb ik dit niet zo ervaren.
Begrijp me niet verkeerd, ik was dol gelukkig met Liz en tot over mijn oren verliefd op haar.
Maar ik vond het ook heel zwaar de eerste weken.Wat mij zwaar viel? ten eerste het herstel van de bevalling met een beetje pech ( en dat had ik) ben je uitgescheurd of ingeknipt, in mijn geval beide. Dus het : zitten, liggen, staan, tillen, plassen deed ontzettend pijn. Verder voelde ik mezelf echt een wrak, en kon ik om alles huilen. Slaap gebrek helpt natuurlijk ook niet echt mee. Maar wat ik vooral echt lastig vond is het proberen te zoeken waarom ze huilt. Kijk na een paar weken weet je de verschillende huiltjes en verdwijnen de krampjes. Maar wij hebben de eerste weken soms wel met ons handen is ons haar gezeten, als Liz ontroostbaar was. Later bleek dat het door de voeding kwam en toen we dit hadden veranderd kregen we een heel ander kind. Maar eer dat je hier eens achter bent. Het is ook niet zo gek, je moet elkaar gewoon echt leren kennen.

Gouden tips.
Wat bij ons echt heeft geholpen is het veranderen van de voeding. Zo bleek Liz gevoelig voor koeienmelk, dus op aanraden van de kinderfysio zijn wij toen overgestapt op hypo allergeen. Verder de flessen van Dr Brown’s, deze raad ik iedereen aan die nog flesjes nodig heeft. Wij hadden eerst gewoon normale flessen zonder poes pas, maar Liz kreeg zoveel last van buikkrampen dat we op aanraden van verschillende mensen deze flessen zijn gaan halen. En wat een verschil was dit. Maar wat echt een aanrader is, was de babyset van de Stokke kinderstoel. Want elke keer als wij gingen eten, zetten Liz het op een huilen. Maar door deze stoel konden wij eindelijk rustig eten en kon ze er gezellig bij zitten.

6 weken.
Om weer terug te komen op de roze wolk, deze begon bij mij denk ik rond de 6 week. Rond die tijd hadden wij echt onze draai gevonden als gezin, was Liz ook rustiger en gingen we ook de verschillende huiltjes herkennen. Ik ben benieuwd of meer mensen dit zo ervaren? Nu 10 maanden later spring ik elke morgen weer op die ”roze wolk” als Liz haar eerste glimlach geeft.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *